"Samen met mijn leerlingen Christa Laarakkers en Aat van Essen ben ik afgereisd naar Florida. Vlak bij Palm Beach ligt Wellington, het Amerikaanse walhalla van de paardensport. Wat je hier treft, gaat elk verstand te boven. Vooral voor paardenmensen is dit een paradijs. Wij rijden aankomend weekeinde de eerste van vier wedstrijden in de Exquis World Dressage Masters, een tour die qua entourage en prijzengeld ook buitencategorie is. Het hele olympische podium van de laatste Spelen in Hongkong (2008) treft elkaar voor de eerste keer weer in de wedstrijdarena.

Ik heb IPS Painted Black ditmaal thuisgelaten. Hij loopt over een paar weken de wereldbeker in Göteborg weer. Salinero had al een tijdje rust en hier in Wellington wil ik hem weer aan het grote werk laten wennen. Ik strijd met hem onder meer tegen de zilveren combinatie Isabell Werth met Satchmo en de bronzenmedaillewinnaar Steffen Peters met Ravel.Dat gegeven maakt het concours natuurlijk extra beladen. Als amazone is dat altijd mooi. We hebben het nuttige overigens met het aangename verenigd. Vanwege de jetlag was het nodig hier een aantal dagen eerder aan te komen. We reisden dus vrijdag al naar Amerika.

Het tijdsverschil van zes uur is lastig voor ons atleten, maar de paarden hebben er ook de nodige moeite mee. Zo moet je als ruiter absoluut niet op een paard gaan zitten als zijn bioritme zegt dat het midden in de nacht is en hij eigenlijk hoort te slapen.Nou is het wettelijk zo bepaald dat de Europese paarden twee dagen in quarantaine moeten, totdat alle uitslagen van de vereiste medische testen binnen zijn. Dan mogen ze Amerika pas binnen. In de tussentijd worden ze alleen aan de hand gestapt.

Toen ik Salinero na zijn quarantaine eindelijk zelf mocht rijden, moest dus eerst de brand eraf. Hij was superfit en wilde dolgraag lopen. Om hem gelijk voluit te rijden, is echter niet verstandig. Dat moet opgebouwd worden. Eigenlijk kon ik hem gisteren pas weer voor de eerste keer echt trainen, zoals we dat thuis gewend zijn. We hebben nog een dag tot de wedstrijd, dus dat is prima.Omdat ik slechts één paard bij me heb, had ik verder de afgelopen dagen niet veel omhanden. We hebben dus de tijd om ons lekker te vergapen aan alle weelde en luxe hier. De privéhuizen doen eigenlijk allemaal dienst als tweede huis van de rijken in Amerika.

En waar je ook kijkt, overal hebben ze paardenstallen. De één nog mooier dan de ander. Verder heb je zogenaamde ruiterpaden langs de erven lopen en de eigenaren wandelen samen met hun paarden naar het concoursterrein van Wellington. Eigenaren als Madonna, Bruce Springsteen en de dochter van burgemeester Bloomberg van New York. Om er maar een paar te noemen. Eén van de leuksten is toch wel Springsteen, die gewoon als groom fungeert voor zijn dochter.

Wellington doet vier maanden dienst als wedstrijdterrein. Er staan maar liefst vijftienhonderd paarden gestald. Om te vergelijken met Aken, daar zijn er vierhonderd. En er zijn wedstrijdringen zover het oog reikt. Allerlei disciplines worden afgewerkt, maar polo en hunter zijn toch wel het populairst. Dressuur is eigenlijk maar een klein onderdeel van wat zich hier allemaal afspeelt. Maar het is in ieder geval groot genoeg om ook deze dagen, richting de wedstrijd, nog met mijn sport bezig te zijn. Ik heb op twee middagen acht mensen lesgegeven in clinics.

Dat had een tiental meer kunnen zijn, als we de wachtlijst helemaal hadden afgewerkt. Die ruimte ontbreekt. Want uiteindelijk moet mijn aandacht toch ook voor honderd procent uit kunnen gaan naar de aankomende wedstrijd."
 
(bron: Telegraaf)

Afgelopen week heb ik weinig gedaan. Ik had een rustweek. Na het trainingskamp van de ploeg, waarin we de tweede week bijna 30 uur hebben getraind, stond deze week in het teken van herstel. Sinds december heb ik in één week niet zo weinig getraind: nog geen 10 uur. Wat rust zal me hopelijk goed doen. In elk geval ga ik morgen uitgerust naar Mallorca toe. Daar zal ik deze week nog een aantal lange/intensieve trainingen doen voordat de Challenge Mallorca begint. Deze wedstrijd bestaat uit 5 klassiekers achter elkaar, waar je elke dag los mag starten. Wij gaan met een kleine 20 man naar Mallorca toe, en elke dag mogen er 10 renners starten. Ik rijd in principe de 3e en 4e etappe en mogelijk nog de 5e. Ik heb er zin in!

Groet,
Bauke

Hoewel ik heb genoten van mijn verblijf in Adelaide de afgelopen weken, is het toch ook wel weer fijn om thuis te zijn.

De "Santons Tour Down Under" is een prachtig evenement! Dat had ik vorig jaar al bemerkt en dit jaar werd het bevestigd. Wat kan je als wielrenner nog meer wensen dan iedere dag; warmte en zon; relatief korte etappes; weinig km's van en naar de koers; hetzelfde luxe hotel, veel enthousiaste mensen langs het parcours en de tijd om 's avonds nog een goeie kop koffie te drinken op een terras?! Het is in wielerwereld misschien nog niet de meest aansprekende wielerwedstrijd van het jaar, maar er komen niet voor niets steeds meer aansprekende namen aan de start van de Tour Down Under.

De eerste week van mijn verblijf had ik het gevoel meer op vakantie te zijn dan in voorbereiding op de seizoensopener. Door de jet-lag en het temperatuursverschil van bijna 40 graden, kan je de eerste dagen weinig trainen. Hooguit drie uur en vaak onderbroken voor een kop koffie aan het strand, de gemiddelde fietstoerist aldaar overtrof ons in arbeid. Uit ervaring wist ik dat er niets anders op zat, en het is natuurlijk verre van een straf, maar je voelt je toch enigszins schuldig als je naar huis smst: "Goeiemorgen, lekker geslapen? Ik heb anderhalf uur gefietst, met koffie op de boulevard. Nu massage en straks barbeque. Jij nog plannen vandaag? Werkse x "

De wedstrijd zelf in de tweede week begon meteen met een tegenVALLER. Na 200m in de neurtralisatie van de eerste etappe, sloegen we meteen met een kleine 40 man tegen de grond. Niet vanwege het gedrang achter de bumper van de jurywagen, maar door het hierboven genoemde vakantiegevoel. Genieten van de omgeving, zwaaien naar de fans, een praatje met je buurman... In een peleton niet zonder gevaar. Een valse start zonder ernstige gevolgen overigens, want iedereen kon zijn weg vervolgen.

De warmte, de wind, het parcours, nervositeit en geldingsdrang bij zowel renners als ploegleiders; meer bleek niet nodig voor een lastige koers. En ook al was de winnaar vaak dezelfde, of toch van hetzelfde kaliber, er is wel degelijk een strijd geweest. Misschien niet zo fel als beschreven in de Australische kranten, maar genoeg om niveau- en conditieverschil uit te kunnen tekenen. Voor mijzelf was het goed om terug te zijn in het peleton sinds de Tour 2009. Het wringen, de snelheid en onvoorspelbaarheid in het peleton zijn niet te trainen. Conditioneel sta ik er beter voor dan vorig jaar rond deze tijd en de kunst is nu om dat vast te houden zonder je te vergalloperen. Het seizoen is nog lang, onze zomer is nog ver weg!

Komende week dus eerst goed uitrusten en gewennen in Nederland. Daarna een week trainen op Mallorca met de ploeg als voorbereiding op de Ronde van de Middellandse Zee. Een goed begin is het halve werk, wordt weleens gezegd. Die heb ik dan in ieder geval al ‘in the pocket'. Nu vasthouden en doorgroeien.

Groeten Stef